Wstęp

Psycholog nawiązując relację z osobą po uszkodzeniu mózgu, albo też z osobą w trakcie rehabilitacji neuropsychologicznej spełnia bardzo ważną funkcję. Swoim działaniem pomaga w obniżeniu napięcia, przystosowaniu się do nowej, trudnej sytuacji. Motywuje chorego i zachęca do pracy nad sobą, wspiera przy wprowadzaniu prozdrowotnych zmian.

Przeprowadza rozmowy z pacjentem i jego rodziną na temat możliwego oddziaływania aktualnej , zmniejszonej sprawności fizycznej na jego stan somatyczny (na stan ciała, czyli mówiąc prosto, na jakość pracy np. wątroby, serca, jelit, itd.). Wspomaga pacjenta i jego rodzinę w wypracowaniu realnego obrazu choroby i funkcjonowania chorego w trakcie terapii oraz po niej.

Psycholog z pacjentem w trakcie neurorehabilitacji

To dzięki psychologowi pacjent jest dobrze poinformowany o

• kolejnych etapach leczenia,
• potencjalnych dolegliwościach i niedogodnościach,
• o sposobach poradzenia sobie w trudnych momentach,
• psycholog w rozmowach z pacjentem kontroluje postępy i ocenia trudności związane z rehabilitacją.

Podczas neurorehabilitacji, szczególnie ważna jest praca nad:

• obrazem choroby, który ułatwi i umożliwi pacjentowi samodzielną aktywność,
• zrobienie planu na funkcjonowanie w okresie rehabilitacji i po rehabilitacji, który związany jest ze zmianami w stylu życia.

Dzięki dobrze dobranym metodom, osoby uczą się wpływania na swoje samopoczucie, obniżenia odczuwanego poziomu stresu, lęku i napięcia mięśniowego, poprawę regeneracji psychofizycznej, obniżenie poziomu ogólnego zmęczenia, obniżenie tętna i ciśnienia (szczególnie korzystne w przypadku osób zmagających się z nadciśnieniem tętniczym), redukcję bólów głowy i pleców, a również na rozwiązanie problemów ze snem, a nawet zmniejszenie poziomu agresji.

Szczególnie istotną rolę może pełnić psychoterapeuta, który w długofalowym oddziaływaniu pomoże odnaleźć właściwe rozwiązania i zadowolenie z życia.

Najważniejszym celem w neurorehabilitacji psychologicznej jest:

• Taka mobilizacja pacjenta, aby chciał i wytrwale potrafił współpracować w trakcie swojej terapii, bądź rehabilitacji.
• Kształtowanie nowych umiejętności radzenia sobie z samodzielnością i z nowym trybem życia.
• Wypracowanie prawidłowej postawy wobec choroby.
• Wypracowanie właściwej postawy rodziny wobec pacjenta.
• Bieżące obserwowanie zmian nastroju i samopoczucia, wychwytywanie zmian w  zachowaniu, reagowanie na nie.

• Pomoc w zmianie w hierarchii wartości tak, aby na jej czele stały te, które będą zgodne z celami zdrowotnymi (czyli sposobów rozładowywania negatywnych emocji i uczuć, radzenia sobie ze stresem, zachęcanie do alternatywnych źródeł satysfakcji – zmienionej aktywności fizycznej, zmiany diety).
• Zwiększenie umiejętności rozpoznawania własnych trudności emocjonalnych i korzystania z pomocy psychologa.

Praca psychologiczna z pacjentami może przyjmować różne formy neurorehabilitacji:

• Wsparcia.
• Treningów radzenia sobie ze stresem.
• Pomocy w wykształceniu lub rozwinięciu umiejętności samozarządzania i samomonitorowania.
• Nauki technik radzenia sobie z bólem.
• Nauki technik rozwiązywania problemów, edukację zdrowotną.
• Uczeniu relaksacji, dzięki której chory uczy się rozluźniania wewnętrznego napięcia.
• Prowadzenie psychoedukacji.
• Treningu pamięci.
• Poprawy w zakresie pamięci długotrwałej, krótkotrwałej i rozproszonej.
• Wzbudzenia zaufania do siebie samego i wypracowania poczucia niezależności.
• Terapii komunikacji.
• Odbudowy utraconego zasobu słownictwa.
• Treningu koncentracji uwagi.
• Poprawy umiejętności selekcjonowania informacji i poleceń.
• Poprawy skupienia/ koncentracji.
• Terapii zespołu pomijania stronnego.

Dodatkowo zapraszamy do kontaktu wszystkie osoby które szukają pomocy dla siebie lub bliskich.